• Service Civil International

    VIA is sinds 1946 lid van SCI, een internationale vredesbeweging. De beweging kent zijn ontstaan reeds in 1920 waarna ze stelselmatig uitgroeide tot één van de grootste vrijwilligersnetwerken ter wereld. VIA is de Vlaamse tak van SCI, maar naast ons zijn talrijke nationale en regionale organisaties bij de beweging aangesloten.
    Al deze organisaties zetten zich in om samen internationale vrijwilligersprojecten te coördineren. Tijdens de diverse projecten worden individuen afkomstig uit uiteenlopende achtergronden samengebracht. Dit intercultureel karakter staat centraal en heeft als doel vooroordelen te overwinnen en te streven naar samenwerking desondanks de verschillen. Kortweg, SCI zet zich in voor het promoten van vrede door middel van intercultureel vrijwilligerswerk. Hierbij staat de beweging open voor iedereen.
    Historische achtergrond van de beweging

    De geestelijke vader van SCI is Pierre Ceresole, een Zwitser die een fervent tegenstander was van de dienstplicht. In Zwitserland was het namelijk net zoals in de andere Europese landen wettelijk verplicht om ‘voor de glorie des vaderlands’ dienst te doen in het nationale leger. Hoewel Zwitserland weliswaar niet rechtstreeks betrokken was bij de eerste wereldoorlog liet het conflict desalnietemin ook in de bergnatie een diepe indruk na. Zo ook op Pierre Ceresole die weigert om nog langer de militaire tax te betalen en zich zo de woede van de authoriteiten op de hals haalt. De Zwitser roept op tot pacifisme en ziet het beëindigen van de militaire dienstplicht als een middel hiertoe. Zijn alternatief is om het geweer van de soldaat te vervangen door een schup van de reconstructie, waar het logo van SCI tot op de dag van vandaag naar verwijst. Ceresole was van mening dat men veel meer kon bereiken door een civiele burgerdienst, deze zou als het ware een middel zijn tot het opbouwen van een vreedzamere wereld.

    Bovenstaande ideeën worden voor het eerst uitgevoerd in 1920 in Esnes, een klein dorpje nabij Verdun dat volledig was vernielt door het krijgsgeweld van de eerste wereldoorlog. Internationale vrijwilligers zetten hier hun schouders onder de reconstructie van het gebied. Opmerkelijk is dat zich onder deze vrijwilligers ook Duitsers bevonden. Het idee hierachter was dat door de voormalige strijdende partijen samen te brengen in een gemeenschappelijk project er naar conflictresolutie gestreefd kon worden. Door in de praktijk samen te werken was het de bedoeling de wederzijdse dehumanisering te niet te doen en al doende de dialoog aan te gaan. De toon werd zo gezet voor de interculturele samenwerking die de projecten van SCI zou gaan kenmerken.

    Hoewel het project in Esnes geen onverdeeld succes was geweest, zo was er veel tegenstand van de lokale inwoners tegen de aanwezigheid van Duitse vrijwilligers, bleef Pierre Ceresole doorzetten. De weg verder inslaant van het verzet tegen de dienstplicht en na het indienen van een petitie die ijverde voor een Zwitserse burgerdienst was hij er op uit om te laten zien dat iets dergelijks werkelijk mogelijk is. Met 12 dienstweigeraars trekt hij zo in 1924 naar het dorpje les Ormonts waar een lawine een huis had bedolven. Tijdens de werkzaamheden in les Ormonts bereikte de vrijwilligers het bericht dat een aardverschuiving in Someo, in een ander Zwitsers kanton verschillende huizen had bedolven en verscheidene slachtoffers had gemaakt. Al snel besloot men om ook hier te helpen, 300 vrijwilligers trokken zo hun handen uit de mouwen.

    Na dit succes volgden al snel verscheidene gelijkaardige projecten in regio’s, en nu ook buiten Zwitserland, getroffen door natuurlijke rampen. Zo hielpen bijvoorbeeld in 1927-1928 700 vrijwilligers uit 20 verschillende landen in Liechtenstein waar een overstroming van de Rijn grote schade had veroorzaakt. Vanaf de jaren ’30 ging er ook aandacht uit naar gemeenschapsprojecten, ontwikkelingshulp en humanitaire hulp. Een voorbeeld van dit eerste is het project in mijnwerkerstadje Brynwar in Wales waar werkloosheid hoge toppen scheerde. Om iets te doen aan de uitzichtloosheid van de lokale gemeenschap werden publieke werken aangevangen, als het bouwen van een zwembad en de aanleg van een park. In India dan weer werd Pierre Ceresole gevraagd door Ghandi om SCI naar het subcontinent te brengen. Humanitaire hulp ten slotte gebeurde tijdens deze periode in de context van de Spaanse burgeroorlog (1936-1939) waar men zich voornamelijk bekommerde om oorlogwezen.

    In de aanloop naar en tijdens de tweede wereldoorlog poogt Pierre Ceresole op te roepen tot dialoog. Hij onderneemt verschillende pogingen om zijn pacifistische idealen gebaseerd op internationaal vrijwilligerswerk aan de fascistische leiders over te brengen. Tijdens een gesprek met Mussolini slaagt hij er niet in de Italiaanse leider te overtuigen en hij slaagt er niet in één noemenswaardig contact te leggen met prominent Nazi-figuren. Wel steekt hij hiertoe verscheidene keren illegaal de grens tussen Zwitserland en Duitsland over wat hij dan ook tweemaal met een gevangenisstraf moet bekopen. Desalniettemin het ondervinden van dergelijke tegenslagen is Pierre Ceresole en in zijn voetsporen de gehele beweging er in deze tijden van oorlogschaos er nu meer dan ooit van overtuigd dat hun streven naar pacifisme door middel van intercultureel vrijwilligerswerk nu meer dan ooit nodig is. Pierre Ceresole zal de verdere groei van de beweging echter niet meer zelf meemaken vermits hij in 1945 aan ziekte sterft.

    In de jaren ’50 herleven de contacten met het pas onafhankelijke India en breidt de beweging verder uit in Azië. Niet tegenstaand het feit dat Europa verscheurd is door de Koude Oorlog kan SCI als een niet politiek, religieus gebonden organisatie samenwerken met partners aan de andere kant van het ijzeren gordijn.

    Sinds 1969 werd afgestapt van de focus op ontwikkelingswerk als belangrijkste doelstelling van de projecten. De nadruk komt sterker te liggen op de drijfveer van ontwikkelingseducatie en solidariteit. Zo zijn er verschillende campagnes als deze voor de onafhankelijkheid van Namibië en een vluchtelingencampagne. De reorganisatie zorgde voor een verdere standardisatie van de structuur in de jaren ’70. SCI werkt voortaan door middel van een gedecentraliseerd systeem waarbij elke tak lokale projecten organiseert en zijn vrijwilligers uitstuurt naar projecten georganiseerd door andere organisatie binnen de beweging. Coördinatie op het vlak van verschillende specifieke thema’s gebeurt voortaan door middel van internationale werkgroepen.

    Lees meer
  • YUWG

    Het organiseren van uitwisselingsprogramma’s voor maatschappelijk kwetsbare jongeren kent reeds een lange geschiedenis binnen SCI (Service Civil International).

    De eerste werkkampen werden georganiseerd na de Eerste Wereldoorlog. Verschillende vrijwilligers uit heel Europa kwamen samen om verwoeste gebouwen zoals schooltjes en ziekenhuizen her op te bouwen. Daarnaast was het doel vrede te verspreiden door verschillende culturen samen te brengen. Ondertussen is SCI uitgegroeid tot een organisatie met partners in Europa, Azië, Afrika, Noord- en Zuid-Amerika en Australië.

    In Europa werd in de jaren ’80 vastgesteld dat enorm veel jongeren zeer weinig kansen kregen om werk te vinden. Daarom werden in 1984 alle Europese partnerlanden van SCI samengeroepen in een grote vergadering met als thema “Tewerkstelling en werkloosheid van jongeren”. Al snel ging men over tot het organiseren van activiteiten voor werkloze jongeren, kinderen uit gebieden met een hoge werkloosheidsgraad en vroege schoolverlaters. De eerste groepsuitwisselingen tussen jongeren (toen 16 – 18 jaar) uit verschillende
    Europese landen werden georganiseerd. Om deze ervaringen te evalueren en te verbeteren werd er een groep actievelingen bijeengebracht. Zo ontstond de “Youth and Unemployment Working Group” (YUWG).

    Naast deelname aan groepsuitwisselingen, wilden ze ook dat jongvolwassenen (18 +) zich konden integreren op de gewone werkkampen voor volwassenen (waarbij de vrijwilligers zelf hun inschrijvingsgeld en reis betalen). Dit groeide uit tot het organiseren van het Sheltered Placement Program Gezien zulke programma's tegenwoordig door het Youth in Action programma van de Europese Commissie gesubsidieerd worden, wordt hiervoor tegenwoordig gewerkt met het EVS Short Term-programma (Europees Vrijwiligerswerk op korte termijn).

    Ondertussen bestaat YUWG nog steeds, maar is de naam in dit snel veranderende Europa erg verouderd. YUWG richt zich nu niet meer alleen op werkloze jongeren, maar op alle jongeren die minder kansen krijgen in onze samenleving. Deze programma’s richten zich nu dus op jongeren die vanuit hun achtergrond niet vanzelfsprekend in contact komen met zulke projecten, dergelijke reizen en ervaringen niet kunnen betalen of de kansen niet hebben om eraan deel te nemen.

    Ongeveer 9 jaar geleden sloot VIA zich na een aantal zeer geslaagde groepsuitwisselingen aan bij YUWG. Door het succes van die uitwisselingen was er nood aan een werkgroep met enthousiaste vrijwilligers die verder zou instaan voor het voorbereiden van de jongeren, de begeleiding op een uitwisseling, een babbeltje voor en na,… En zo zag de ‘IV-Star’-werkgroep het levenslicht. “I.V.” voor Internationale Vrijwilligers, want onze deelnemers zetten zich vrijwillig in in zinvolle projecten over heel Europa. Daarom zijn ze ook de ‘stars’ van de uitwisselingen.

    De werkgroep legt sinds 2011 vooral de nadruk op het organiseren van korte termijn vrijwilligersprojecten in het buitenland met steun van het huidige Youth In Action programma van de Europese commissie. De focus van deze programma's ligt op het creëren van kansen tot persoonlijke groei en ontwikkeling en het ontdekken van hun eigen competenties via vrijwilligerswerk.

    Ook na hun deelname aan deze projectenwillen we de jongeren stimuleren om verder te groeien vanuit hun ervaringen. Dit kan door bijvoorbeeld andere jongeren warm te maken met hun verhalen, een presentatie te geven van hun project, een tweede deelname aan een EVS-short Term of de stap maken naar Europees vrijwilligerswerk voor een langere tijd, ...

    Lees meer
  • ICYE

    [[{"type":"media","view_mode":"media_large","fid":"517","attributes":{"alt":"","class":"media-image","height":"286","style":"width: 282px; height: 286px;float:left;","width":"282"}}]]

    ICYE, International Cultural Youth Exchange, ontstaat in 1949. De van oorsprong protestantse organisatie wisselt aanvankelijk enkel uit tussen Amerikaanse en Duitse jongeren. Later komen ook jongeren uit andere landen in aanmerking. België voegt zich bij ICYE in 1969 via de protestantse jeugdorganisatie Op Vrije Voeten, dat is gevestigd in Antwerpen.

    Lees meer